Këtu lart, pranë San Filippo dhe San Michele, ka pasur gjithmonë një dyqan. Rrënjët e tij
shkojnë të paktën te vitet tetëdhjetë, ndoshta edhe më larg.

Ishte vendi ku kalonin të gjithë: të rinjtë mbushnin një panino
të freskët rrugës për në shkollë, nga furra vinte pica e sapopjekur, dhe kush
banonte në dy lagjet bënte pazarin këtu në vend që të zbriste deri në qytezë.
Sidomos për të moshuarit, ishte një fat.

Pastaj dyqani u mbyll. Giusi e rihapi dhe u ktheu atyre që jetojnë këtu lart
diçka që shumë e prisnin: pazarin dy hapa nga shtëpia.

Sot ka edhe diçka tjetër. Jashtë ka tavolina dhe karrige, dhe mund të ndalesh:
një panino i mbushur, një rustico, një calzone, një focaccia, diçka për të pirë
ditën dhe në mbrëmje. Para derës ka sërish njerëz — kush në këmbë duke
biseduar, kush ulur duke ngrënë.

Prandaj një vizitë te Giusi nuk është kurrë vetëm pazar. Më mirë të vish me pak
kohë: këtu ikën shpejt.